RSI en problemen met het skeletspiersysteem

Problemen met het skeletspiersysteem (soms gekend onder de naam RSI – Repetitive Stress Injury) komen bij mensen die aan de computer werken zo vaak voor dat werkgevers, vakbonden en zelfs rechtbanken betrokken zijn bij de discussies over oorzaken en verantwoordelijkheid.

Het bestuderen van de Healthy Computing Guide gemaakt door Microsoft maakt ons niet veel wijzer.
Er wordt een correcte lijst van de waarschuwingssignalen in opgenomen alsook de medische namen van verschillende aandoeningen die onder verzamelnaam skeletspierproblemen gegroepeerd worden.
Er wordt wat onschadelijk algemeen advies gegeven over het inrichten van de werkplek – hoogte van de werktafel, licht, enz.
Terwijl men toegeeft dat "onderzoekers vele vragen over skeletspierproblemen nog niet kunnen beantwoorden" zet men degenen die twijfelen aan om "een gekwalificeerde gezondheidswerker te consulteren".
Het zou helpen moest men specifiŽren welk soort "gezondheidswerker" bevoegd is om de vragen te beantwoorden die de wetenschappers niet kunnen beantwoorden.

De pagina genaamd Positioneer uzelf biedt wat vaag advies over "ontspannen lichaamshouding" – wat dat ook moge betekenen – en over stoelen die zogezegd "steun" zouden geven.
We hebben dit soort zaken al zo vaak gehoord.
In veel kantoren zie je mensen proberen een "ontspannen lichaamshouding" te vinden, waarbij ze rekenen voor "steun" op verschillende soorten dure stoelen.
Hoeveel mensen hebben hun probleem op die manier kunnen oplossen?
Er zijn inderdaad "vragen die onderzoekers nog niet hebben kunnen beantwoorden".
Zijn we er zeker van dat de juiste vragen gesteld werden?

Wanneer hij het volgende probleem aanpakt:
"comfortabele schouder en arm houdingen" en "juiste pols en vingerhoudingen"
wordt de Healthy Computing Guide nog minder precies
en schijnt niet te merken wanneer hij zichzelf tegenspreekt.
Sommige adviezen in dit deel lijken echt gevaarlijk, bijvoorbeeld:

Na de suggestie dat
"uw bovenarmen zouden ontspannen naast uw zijde moeten vallen" (dat woord "ontspannen" opnieuw!)
wordt dan voorgesteld dat
"u uw hele arm kan gebruiken om de ver verwijderde toetsen te gebruiken
in plaats van uw vingers te strekken".

Meer nog, er wordt u verteld om:
"te vermijden om uw polsen naar boven, naar onder of zijwaarts te buigen".
Blijkbaar betekent dit dat u op een of andere manier tegelijkertijd "ontspannen" en gefixeerd moet blijven!
Er wordt u dus verteld om de gewrichten van uw pols en vingers de bewegingen te ontzeggen waarvoor ze anatomisch geconstrueerd zijn!

Het deel Doe het lichtjes geeft de indruk dat iemand een vaag idee gehad heeft over het echte probleem, maar het niet echt beheerst.
Na er correct op te hebben gewezen dat "het weinig inspanning kost om de toetsen te activeren",
is alles dat gesuggereerd wordt dat u tikt terwijl u de "handen en vingers ontspannen houdt",
en "de muis met een ontspannen hand vasthoudt".
(Er is dringend een duidelijke definitie nodig van het veel te vaak gebruikte woord "ontspannen".)

De Healthy Computing Guide komt het kortst bij de kern van de zaak wanneer het handelt over "types met lage impact" die verantwoordelijk geacht worden voor vele aandoeningen – maar onttrekt zich van de conclusies die logisch volgen op wat gesteld werd:
Al de voorbeelden die in de Guide gegeven worden gaan in feite over krachten die u uitoefent op uzelf en in uzelf – en niet over externe krachten (krachten van buitenaf) die u kunnen beschadigen.
Dit betekenisvolle punt zou, indien het ernstig opgevolgd zou worden,
ons confronteren met het feit dat de meeste mensen geen duidelijk idee hebben over
de betekenis van de woorden "ontspanning" en "spanning".

Het feit dat zoveel mensen pijn hebben is voldoende bewijs dat:
ze niet weten wat een "comfortabele" houding zou kunnen zijn;
ze niet weten wat "juiste" houdingen zijn.
Als ze dat wisten, zouden ze die zeker aannemen –
als ze wisten hoe.
Er valt een heleboel te leren over deze zaken.

Vanuit ons gezichtspunt zal het probleem van onbewust zelf-toegebrachte schade nooit opgelost worden,
tenzij de mensen leren naar elk menselijk wezen te kijken als een eenheid, waarin
elk deel verbonden is met elk ander deel.

Deze benaderingswijze is de kern van ons werk hier in het Alexandertechniek Centrum.

Wij beweren niet dat er een pasklare, automatische oplossing is voor iedereen.
Maar onze ervaring toont ons dat de antwoorden gewoonlijk beschikbaar zijn voor dezen die bereid zijn om nieuwe gewoonten om zichzelf te coŲrdineren, te leren.

Kleine en grote bedrijven worden uitgenodigd om ons te contacteren voor een praktische demonstratie.

Zie ook Denken en Bewegen, Hoofdstuk 30.

© Elizabeth Langford, 2002